Porównać kobietę i mężczyznę to prawie tak samo jak zestawić ze sobą dwa żywioły: ogień i wodę. Obie płci różnią się od siebie pod wieloma względami. Budową ciała, sposobem bycia, myślenia, czy też cechami charakteru….

Przykładów na odmienność płci można wymienić wiele. Skąd jednak biorą się te różnice? Czy podyktowane jest to naturalnymi predyspozycjami, czy może wpływ na to ma wychowanie?

Między niemowlętami na pierwszy rzut oka trudno zauważyć różnice, nie oznacza to jednak, że dzieci obu płci są takie same. Różnice miedzy chłopcami, a dziewczynkami mają swój początek już w łonie matki. To właśnie w brzuchu mamy zaczyna się produkcja hormonów: testosteronu i estradiolu. Mózg dziewczynek wydziela więcej serotoniny, czyli hormonu hamującego agresję. U chłopców jest odwrotnie, ich mózg wydziela  więcej  testosteronu, który ją powoduje. Wpływa to oczywiście na nieco inny proces rozwoju mózgu, jak również różnice w zachowaniu i postrzeganiu pewnych rzeczy.

Z czasem różnice między chłopcami i dziewczynkami zaczynają się one uwidaczniać. Na początku są to różnice związane z przyrostem masy ciała, czy też wzrostu. Już u niemowląt można zaobserwować, że chłopcy mają np. więcej mięśni, większe płuca, serce. Dziewczynki natomiast maja nieco inną budowę, są bardziej pulchniejsze i mają inny kształt bioder. W miarę dorastania  dochodzą do tego różnice w zachowaniu, które uwarunkowane są odmienną budową mózgu. Wiele badań wykazało, że dziewczynki lepiej radzą sobie z nauką czytania i pisania, mają bardziej podzielną uwagę oraz są bardziej „opanowane”, Chłopcom natomiast łatwiej przychodzi rozwiązywanie problemów wymagających wyobrażani przestrzennej, lepiej radzą sobie z matematyką i logicznym dowodzeniem, jak również przejawiają większą aktywność fizyczną. To oczywiście tylko niektóre z różnic miedzy chłopcami i dziewczętami.