Dzisiejszy świat medyczny koncentruje się głównie na chorobie, pomijając tych, którzy nie chorują. Zapominamy, że bycie zdrowym jest rzeczą naturalną, a choroba – odstępstwem od normy. Pomijamy ogromny wpływ postawy wobec życia na jego jakość.
Często lekarze traktują nasze ciało bardzo wybiórczo i sami przyzwyczailiśmy się, je tak traktować - gdy mamy problem z żołądkiem, analizujemy ostatnio zjedzony posiłek, gdy boli nas głowa, szukamy winy np. w zmianie pogody. Takie zachowania nie są błędne, powinniśmy jednak nauczyć się postrzegać siebie jako całość, poprzez pryzmat wszystkich czynników mających wpływ na nasze życie, zatem zarówno otoczenia czy pogody, kontaktów z bliskimi, jak i sposobu odżywiania, wypoczynku, aktywności fizycznej... itd.
Wizyty u specjalistów, przypominają zwykle trudny kontakt dziecka z surowym rodzicem bądź nauczycielem – w obu przypadkach, jesteśmy słabszą stroną. Lekarz ma nad nami znaczną przewagę, nie tylko pod względem posiadanej wiedzy. Na jego ręce kładziemy odpowiedzialność za nasze zdrowie, ślepo wierząc w udzielaną nam pomoc. Grzecznie odpowiadamy na zazwyczaj krótki zestaw bardzo oszczędnych pytań. Sami nie pytamy o nic, lub pytamy niewiele, wykupujemy recepty, łykamy kolorowe pigułki i ... zapominamy o sprawie – aż do następnego razu. Jest to bardzo wygodne podejście, ale najwyższa pora je zmienić.
Twoje ciało to Ty
Fakt, że któraś część twojego organizmu zastrajkowała, lub zaczęła źle pracować, jest wynikiem wielu podejmowanych przez ciebie działań, w zasadzie całego stylu życia. Uczucia takie jak żal, czy tłumiony gniew, potrafią bardzo skutecznie obniżyć odporność organizmu. Gdy nie potrafisz prawidłowo rozładować napięcia, organizm nie mogąc z nim sobie poradzić, “zżera się od środka”. Podobnie jest ze stresem - nie tyle on sam jest dla nas bardzo niszczący, co sposób w jaki sobie z nim radzimy.
Postrzegamy chorobę jako coś, co nas napadło, złapało, czemu nie możemy się przeciwstawić. Tymczasem nawet najmniejsze, pozornie błahe decyzje, mają swoje konsekwencje, a zebrane w całość, rzutują na twoje samopoczucie. Nie bądźmy zaskoczeni, że się przeziębiliśmy, jeśli z powodu nadmiaru pracy mało spaliśmy, nie zwracalismy uwagi na to co jemy, w pośpiechu wykonywaliśmy różne czynności. Nie dziwmy się, że często boli nas głowa, jeżeli domowe obowiązki są przytłaczające, zamartwiamy się o najbliższych i w zasadzie nie pamiętamy, kiedy poświecilismy dla siebie więcej niż piętnaście minut. Zaniedbane ciało, wszystkie jego komórki i tkanki, mówią: „zapomniano o nas, robimy przerwę” - i zaczynają chorować, choćby po to, byś zwolnili, zwrócili na nie uwagę. Nie siedzisz przecież w maszynie, którą można nadmiernie wykorzystywać – to twoje ciało. To ty.
